Sara Kargar Boldaji
www.otagheshishei.blogfa.com
 
من یک داروسازم,یعنی قراره داروساز بشم.آخرین و مهمترین حلقه ی درمان.از روزی که با هزار عشق و آرزو وارد این رشته شدم یادم نمیاد یک لحظه آروم و قرار گرفته باشم.تنوع درس بیداد میکنه ,بعضی وقتا از خودمون می پرسیم که فلان درس چه ربطی به داروسازی داره؟!و چون هیچ جوابی پیدا نمی کنیم,ترجیح می دیم اصلا راجع بهش فکر نکنیم.حتما بزرگتر ها یه چیزی می دونستن که .... تحقیقات هم که  تو رشته ی ما سر و ته نداره.کارتو با یه عنوان شروع میکنی و وسط کار مجبوری عوض کنی !یه وقت هم که شانس بزنه و یه چیزی هم کشف کنی.بیچاره موش ها و خرگوش ها.اگه گیر مون بیاد! خلاصه فقط عشق!!! می خواد که بتونی تو انبوه این واحد های سنگین کمرتو راست کنی.حالا همه این تقریبا  شش سال یه طرف و اون پایان نامه آخرش یه طرف...اما شیرینه. فکرشو که بکنی می بینی ,سختی هاشم شیرینه.
دانشکده ی خوبی دارم.وقتی یادم میاد که چقدر از اینکه تو شهر خودم قبول شدم غصه خوردم,خندم میگیره! اگه سخت گیری ها و امتحانات مشکل رو_که اصل قضیه است_ بگذارم کنار,محیط کوچیک و صمیمی دانشکده, استادایی که اگه اذیتشون نکنه و سر به سرشون نگذاری ,مثل بچه آدم درست رو بخونی و ازشون نمره نخوای,از هیچ کمکی دریغ نمی کنن,دوستای باحالی که هیچ وقت ناامیدت نمیکنن و فضولی تو فرهنگ لغتشون تعریف نشده! پرسنلی که تا به اسم دکتر خطابشون نکنی در آزمایشگاه رو به روت باز نمی کنن.امکاناتی که اگه سطح توقعت رو پایین بیاری از سرت هم زیاده...همه وهمه باعث شده  روز به روز امیدوار تر از دیروز ادامه بدی.آخ که دلم واسه دوباره دیدنشون لک زده.
بچه های دارو سازی همیشه تو انرژیک بودن, معروفن.با اینکه این همه درس و واحد دارن اما هیچ به خودشون سخت نمی گیرن. اکثرا هولن که زودتر وارد بازار کار بشن.بازار کاری که به قول بعضی ها واسه هممون جا داره!همه ی این چیزا رو که کنار بگذاری مهم سوادیه که باید پیدا کنی و اینه که تو رو از یه نسخه پیچ معمولی متمایز می کنه.80%بچه ها میرن دنبال دارو خونه,راحته دیگه بگذریم که پول و پارو و...البته نه اونطور که فکر کنی!یه کم بیشتر.از اون 20 %هم 15%شون اول یه کم ادای ادامه تحصیل رو در میارن و وقتی سرشون به سنگ خورد میرن دنبال دارو خونه.اون 5% هم که کارخونه و ادامه تحصیل اگه خدا بخواد.
ما هم مثله خیلی از رشته های دیگه که داشتن و دارن قربانی خود خواهی بعضی ها!!!میشن واسه حفظ ارزش رشته مون کلی تلاش کردیم.بماند که چقدر هم به نتیجه رسیدیم؟!
از همه اینا که بگذریم...می خواست بگم,از 365 روز ایران که هر کدومش یه اسم داره,یه فردا مال ماست!روز داروساز.اینا رو نوشتم که یادم باشه چقدر خوشبختم!یادم باشه که کجای این مجموعه ام.چکار کردم و چکار می خوام بکنم؟!ا
دروغ چرا!؟ اصلا اینا رو نوشتم که یکی تحویلم بگیره و بهم تبریک بگه!!!