فواد خاک نژاد
 foaaad@gmail.com
جرقه ی این مطلب از چند روز پیش به سرم زد . روزی که داشتم با یک کاریکاتوریست مصاحبه می کردم ، صحبت از پیش کسوتان شد و این که ما جوانها فراموششان کرده ایم .
صحبت از اردشیر محصص شد و این که الان در گوشه ای از شهر نیویورک زمین گیر شده است و هیچ کس حالش را نمی پرسد . امروز دیگر با وجود اینترنت کسی حوصله ندارد آن مجلات قدیمی و کهنه مانند گردون و آدینه و هزارچیز دیگر را ورق بزندو یاد قدیم کند . خیلی خوب داریم با حس نوستالژیکمان خداحافظی می کنیم . باور کنید دیگر کسی سراغی از تشریفات محصص نمی گیرد . تبریکات محصص هم دست کمی از تشریفاتش ندارد . نمی خواهم مثل آن پیرمردهای 180 ساله غر بزنم ولی می خواهم بگویم آن زمانی که کامبیز درم بخش تک و تنها در آلمان بود چه کسی از او سراغی می گرفت ؟
نمی دانم چرا این گونه شده ایم ؟ چرا فکر می کنیم بعد از انقلاب سال پنجاه و هفت  جهان دوباره خلق شده وگذشته ای قبل از انقلاب ایران نبوده است.
امروز کاریکاتوریستها در بین مردم ایران و یا لااقل روشن فکران ایران دارای احترام خاصی هستند ، یادمان نرود محصص هم نسل پدرانمان بود و مورد احترام آنها .
  اگر به آنها دسترسی نداریم لااقل به یادشان باشیم ، از آنها یادی بکنیم ، برایشان مقاله ای بنویسم و یا ...
یادمان باشد ما هم 50 سال بعد از فرزندانمان انتظار خواهیم داشت ، شما که نمی خواهید فرزندانمان و هم نسلانشان ما را فراموش کنند؟