هنوز زمان غریبی از تعلیق دانشجوی نیشابوری از تحصیل به جرم انتشار کاریکاتور پرزیدنت احمدی نژاد بر روی جلد یک نشریه دانشجویی و تعطیل آن مجله نمی گذرد که ماجرایی تازه، دوباره پای کاریکاتور را به میانه میدان کشیده است.
انتشار یک کاریکاتور روی جلد روزنامه ایران(جمعه) و جنجال های متاثر از آن در حال ورود به ابعاد تازه ای است.
در ماجرای اول قصد نوشتن مطلبی را داشتم که به دلایلی از آن حذر کردم ولی داستان تازه ای که در حال وقوع است، مرا برآن داشت تا نکاتی را یادآور شوم:
1- هر کسی در هر لباس و پوششی ، زمانی که در جایگاه اجرایی و به عنوان یک مسوول مملکتی قرار می گیرد  باید نقد شود.
اصولا نقد منصفانه به سود هرفردی است که مسوولیتی می پذیرد و به لوازم آن نیز تن می دهد.
کاریکاتور از ظریف ترین و موشکافانه ترین زبان ها برای نقد قدرت و صاحبان آن است.
به نظر می رسد مسوولین نظام باید صاحبان این هنر را مورد تکریم قرار دهند و از آنان بخواهند تا به عنوان چشمان بیدار جامعه به نقد عملکرد آنان پرداخته و قصورشان را به شکلی مرتب و از طریق کاریکاتور گوشزد کنند.
حال در عجبم که یک نشریه دانشجویی به جرم چاپ کاریکاتوری از رییس جمهور که ماه ها قبل عینا روی جلد ماهنامه "گل آقا" منتشر شده بود بسته می شود و دانشجوی مسوول آن نشریه از تحصیل در دانشگاه معلق می شود و هیچ واکنش رسمی را از آقای احمدی نژاد نمی بینیم.
جناب آقای احمدی نژاد!
مایلم در این جا به عنوان یک کاریکاتوریست هموطن که دلش برای آینده ایران می تپد با شما سخن بگویم!
در تمام کشورهای پیشرفته دنیا، بالاترین مقامات مملکتی از طریق کاریکاتور به چالش کشیده می شوند و مورد نقد قرار می گیرند. در کجای دنیا به یاد دارید که کاریکاتور،موجب فروپاشی نظام ها شده باشد؟ آیا فعال بودن کارتونیست ها و خلق آثار کاریکاتور در تمامی این کشورها یک پز صرفا سیاسی است یا از ظرفیت نقدپذیری آنان حکایت می کند؟
کاش دیده باشید عکسی را که غول های کاریکاتور چهره در فرانسه، کاریکاتور فرانسوا میتران – رییس جمهور فقید فرانسه- را کشیده و در حال نشان دادن آن به میتران، بدون هیچ واهمه ای ایستاده اند.
آیا میتران تحقیر شد و یا کاریکاتور تغییر شکل یافته خود را به یک بوقلمون، توهین به خود تلقی کرد.
آقای رییس جمهور!
شما باید افتخار کنید که در دوران مسوولیتتان، کاریکاتوریست ها آزادانه به نقد عملکرد شما و دیگر همکارانتان در دولت و سایر مسوولین اجرایی کشور بپردازند و ذره ای تردید و ترس و دلهره به خود راه ندهند که فردا روزی مورد تهدید و فشار قرار بگیرند؛ نه آن که در دوران شما نشریه ای به جرم چاپ کاریکاتورتان بسته شود و دانشجویی در تعلیق به سر برد!
کاریکاتور یک هنر والاست که قصدش توهین نیست بلکه نقدی است به قصد اصلاح!
من از شما می خواهم تا با برطرف کردن محدودیت ها میزان سعه صدر خود و همکارانتان را نشان داده و در گام اول، مشکل پیش آمده برای دانشجوی نیشابوری و نشریه مذکور را برطرف نمایید

2- اعتراضات اولیه پیش آمده در ماجرای کاریکاتور منتشر شده بر روی جلد روزنامه "ایران جمعه" قابل درک است ولی ادامه آن ها و پیچیدگی جریان، نگران کننده و حتی جهت دار به نظر می رسد.
استفاده از لهجه و گویش شهرهای مختلف امری عادی در میان مردم است. قصد دفاع از عمل کارتونیست روزنامه ایران را ندارم اما آن را حرکتی از روی سهو می دانم و این میزان واکنش در قبال مسئله ای در این سطح را نه طبیعی و نه عادی می پندارم!
جالب تر از آن واکنش آقای باهنر(نماینده مردم تهران در مجلس) به این ماجراست که آن را توطئه ای از خارج هدایت شده اعلام می کنند.
در حالی که اتفاقات عجیبی همچون حادثه قتل عام "تاسوکی" و ماجرای کشتار جاده بم- کرمان، به حد کافی امنیت داخلی کشور را مورد تهدید قرار داده است، دامن زدن به ماجرای کوچکی چون چاپ کاریکاتور مذکور، به چه جریاناتی کمک خواهد کرد؟
آیا به صلاح است اتفاقی که می توانست با یک عذرخواهی کوچک خاتمه یابد، تبدیل به یک معضل ملی شود؟
از هموطنان آذری زبانم درخواست می کنم در زمانی که کشور در شرایط حساس فشارهای بین المللی، بیش از هرچیز به آرامش و سکوت نیازمند است، با بزرگواری خود به این قبیل اتفاقات کوچک دامن نزنند و بردباری پیشه سازند.
با شناختی که از کارتونیست طراح آن کاریکاتور دارم، به یقین باور دارم که هیچ عمدی در کشیدن آن اثر نداشته است.

از زاویه دید یک کارتونیست، جریانات پیش آمده چندین ماه اخیر که کاریکاتور از پایه های اصلی آن ها بوده است احساس می کنم نیرویی درنظر دارد تا با اثبات این نظر منحرف که کاریکاتور، یک توهین آشکار است، فضای موجود برای کاریکاتوریست های ایران و آثارشان را محدود کرده و آن را منحصر به نمایشگاه ها و فستیوال ها کند. کاریکاتور هنری نقاد است که خاستگاه اصلی اش روزنامه ها و مجلات اند و در صورت محدودیت، صرفا به هنری تزیینی و مداحانه تبدیل خواهد شد.