فواد خاک نژاد
بیشتر از ده روز است که مانا نیستانی دستگیر شده است . دیگر نمی خواهم به داستانهای قبلی بپردازم . نه به دنبال دلایل بگردم نه به دنبال مقصر یا محق . روی صحبتم با دوستان ماناست . دوستانی که یا با خود مانا دوست بوده اند یا با طرحهایش خندیده اند و یا برای آقای کایش نگران شده اند . ما ایرانیها به فراموشکاری شهره هستیم . بارها شنیده ایم که به ما گفته اند که ما ایرانیها حافظه ی تاریخی نداریم . اگر من را متهم به نشر اکاذیب نکنند می خواهم بگویم که آنها کمی هم راست می گویند . بعد از دستگیری مانا با چند تن از دوستانم وبلاگی برای آزادی اش به راه انداختیم . یادم می آید که روزهای اول دستگیری مانا روزی بیش تر از پنجاه ای - میل داشتیم که برای مانا چه می شود کرد ؟
از تعداد کامنت ها هم که خودتان بیشتر آگاهید . اما امروز که بیشتر از ده روز از دستگیری مانا می گذرد کم کم داریم او را فراموش می کنیم .
نمی دانم شاید تلاشم بیهوده است و این فراموشکاری ما ایرانیان جزو ژن های مان است و دوری از آن اجتناب ناپذیر است . نگرانی من کم شدن بازدیدکنندگان وبلاگ آزادی برای مانا نیستانی نیست .  نگرانی ام فراموشی دوستی ست که این روزها دارد تنهایی را تجربه می کند . یادم می آید مقاله ای نوشتم در مورد فراموشکاری ایرانیان در مورد زلزله ی بم که آن روزها در روزنامه ای چاپ شد و خیلی ها اعتراض کردند که من مهربانی های ایرانیان در کمک به هموطنانشان را نادیده گرفتم . آن فشار ذهنی همچنان در مغزم لانه کرده است . این بار در مورد مانا نیستانی . شاید مسخره ام کنید اما این روزها ضرب المثل قدیمی « کار را که کرد ؟ آن که تمام کرد » مدام روی ذهنم رژه می رود .
چه خوب می شد تا آزادی کامل مانا نیستانی در کنارش باشیم . او را که هیچ وقت از کمک به کسی دریغ نکرد . جمله ام به نظر خیلی نوستالژیک می آید اما این جمله ام عین واقعیت است . کسانی که از چند و چون ماجرای مهرانه دخترک بیست ساله ی سیستریک فایبروسیسی اطلاع دارند می دانند که او برای نجات مهرانه چه کارها که نکرد . در حمایت از او کارتون کشید و برای روزنامه ها نامه نوشت - کاری که کارتونیست ها کمتر انجام می دهند - تهیه کنندگی یک فیلم مستند به کارگردانی افشین لیاقت را بر عهده گرفت و تا اعزام مهرانه به فرانسه پشتیبانش بود  . نگرانی ام از بدهکاری ما به ماناست .  امیدوارم مانا هر چه زودتر آزاد شود و مطمئنم هیچ کدام از ما دوست نداریم که وقتی مانا آزاد می شود ببیند که خیلی از ماها فراموشش کرده ایم . می دانم که این طور نخواهد شد .