هادیتونز:
مهرانه ی قائمی
آنجا که همه دستهایمان را رو به آسمان به سوی طلوع خورشید بالا می بریم در سحرگاهی ساکت و خمار برای رهایی برای عضوی که به درد آمده در این روزگار .
چه سخت بود آن روزگار ... چه سرد بود آن قلب ها که ذوب کردن یخهایش کاری بود بس دشوار ...
مانای عزیز ... به یاد دارم آن روزهای پر التهاب را و هیچ وقت تلاشهای بی وقفه ی تو را فراموش نکرده ام .
و آن یادگاری هنری ات که شاید قلب خفته ی بسیاری از دوستانمان را به طپش واداشت تا نفسی دوباره را به زندگی ام بخشند در دل و جان ثبت کرده ام .
و امروز خدا را شکر می گویم به پاس داشتن چنین دوستانی ...
و امشب بار دیگر دستهایمان را به سوی آسمان خدا بالا می بریم و این بار آرزویمان « آزادی » ست .
مانای عزیز امیدوارم که هر چه زودتر خبر آزادی ات را بشنوم .
مهرانه ی قائمی / هفتم ژوئن 2006 / پاریس