در شهري كه من زندگي مي كنم ، قوم كرد ؛ بيشترين ساكنانش هستند كه در ميان آنها ، ترك زبانان نيز زندگي مي كنند وقوميت هاي ديگر به نسبت كمتر . يك زندگي مسالمت آميز.... گاهاً درگيري ها بر سر قدمت وجودي قوم شان هنوز هم به شكلهاي مختلف مشهود است . اختلافات و درگيري هايشان  بر سر قوم برتر است و كدورت هاي ديرينه و... به نظر مي رسد كه در كنار هم زندگي مي كنند اما با هم بودن را بر سر برتر بودن خودشان ؛ فراموش مي كنند . با هم ايم ، اما نيستيم.
بهانه ها زيادند و اين بارهم ماناي عزيز ، قرباني شد .اما مانا اينگونه نمي خواست ؛ چون ايمان دارم كه مانا قصد توهين به هيچ قومي را نداشته و ندارد. قصد توجيه كار مانا را ندارم ؛ ولي دلم مي سوزد وقتي مي شنوم كه او را محكوم به چنين قصدي مي كنند. چرا كه وقتي به اين عكس روبرو (از راست به چپ: مانا نيستاني- صادق باقري – پژمان علي پور – شهرام رضا يي – هتل بين المللي تبريز) نگاه مي كنم خاطره آن روزها در ذهنم تداعي مي شود كه سال 81،همديگر را در سفر به تبريز ملاقات كرديم. مانا متين و مودب بود.گفتيم و خنديديم. مانا لبخند بر لب داشت. دوستان آذري زبانمان ؛ لطيفه وجوك تعريف مي كردند. مانا متفكرانه لبخند ميزد و مي دانست كه در تبريز مهمان است و در ميان هموطنانش.او يك شنونده بود و با سكوت طولاني و متفكرانه اش ؛ لبخند بر لب داشت و مي دانست كه در تبريز است و يك ايراني ... وقتي آن روزها را در ذهنم مرور مي كنم هيچگاه نمي توانم بپذيرم كه در كار مانا قصد و توهيني وجود داشته.نه...نه... تصور آن نيز محال است كه با كلنجار رفتن با خودم، در اين چهل روز و اندي كه از زنداني مانا مي گذرد ، مرا واداشت تا برايش بنويسم. آري ماناي عزيز .. هر دوي ما در قفس ايم. اما قفس تو بسي تنگ تر و شايد اين روزها گرم تر و مرطوب...آري دوست عزيز .. در كشوري زندگي مي كنيم كه بهانه هايشان را براي مشكلاتي چون فقر،بيكاري ، فساد ، آزادي ، حقوق بشر ، مسكن و... اين بار ، با هر چه بيشتر ماندن تو در زندان ، توجيه مي كنند . بهاي تمامي اين مشكلات ، تعداد چوب خط هاي تو بر ديوارهاي سلول انفرادي توست. بدان هر چه تعداد آن خط ها بيشتر شد ؛ با وجود مشكلا تمان ، ما را عادت مي دهند كه تو را و دردها و مشكلا تمان را فراموش كنيم.چون ما رااينگونه مي خواهند:

يك حقيقت فقط هست بر جا!                 آن چنانيكه بايست ، بودن!
يك فريب است ، ره جسته هر جا            چشمها بسته ، بايست بودن !
ما چنانيم ليكن ، كه هستيم .

به اميد آزادي همكاران وهموطنانمان مانا نيستاني و مهرداد قاسم فر
• شعر از نيما يوشيج