پرشین کارتون/ هادی حیدری
پنجشنبه 14 دی ماه 1385
کافه گالری "کوپه"

اولین بار است که به "کافه کوپه" می روم. چند روز پیش "توکا" مرا به نمایشگاهش دعوت کرده و من که نتوانسته بودم نمایشگاه قبلی اش را از نزدیک ببینم، نمی خواهم این یکی را از دست بدهم.
وارد کافه که می شوم برایم ناآشناست. توکا را از طریق اس-ام-اس در میان انبوه آدم هایی که در کافی شاپ نشسته اند پیدا می کنم. هنوز دقایق اولیه افتتاح است. با هم به طبقه پایین می رویم تا کارها را مرور کنیم.
طراحی های توکا در کافه هاست که روی دیوارها نشسته اند. تعدادی را دیده بودم اما اکثرا برایم تازگی داشتند.
معلوم است یک هنرمند، قلمش را در فراغت محض روی کاغذ لغزانده  و خط هایی روان و راحت آفریده است.
برخی طرح ها را میبینم که عبارتی در کنارشان نقش بسته است. عبارتی که انگار روایت گر لحظه ای است.
توکا می گوید:"در عین حالی که در کافه ها نشسته ام و نگاهشان می کنم، حرف هایشان را هم فالگوش می ایستم. بعضی وقت ها جمله ای از حرف هایشان را که در آن لحظه گفته اند، در کنار طرحی که از آن ها زده ام می نویسم و گاهی نظر شخصی ام درم ورد آن هاست که کنار تصویرشان روی کاغذ می نشیند."
دخترهایی با دماغ های عمل کرده و سربالا، پسرهایی که سعی می کنند با موهای بلند کرده و ریش های عجیب، خودشان را روشنفکر معرفی کنند و جوان هایی که از عشق، سرخورده اند و یا اولین ملاقات عشقی خود را در کافی شاپ گذاشته اند ، وراجی بعضی دختران کافه نشین، سوژه های طراحی های توکا نیستانی هستند که روی دیوار نمایشگاه ، مرور می کنم.
توکا برای قسمت های مختلف کافه ای که برخی از طراحی هایش در آن شکل گرفته، نام گذاری کرده است. قسمتی از کافه "ماگ" را "کنج رابرت دونیرو" نام گذاشته و به این شکل، به تصاویرش، جغرافیایی خاص بخشیده است. جمله های نقش بسته در کنار کارها را چندباره مرور می کنم:
"آرایش در کافی شاپ،
آدم ها چه توانایی عجیبی در وراجی دارند!،
روشنفکری در سایه! که خودش ختمه و همه چی رو می پیچونه!!،
گفتن گلوش پیش من گیر کرده!،
احتمالا اولین ملاقات،
و...."
طراحی های توکا در کافه های تهران یک روایت تصویری روزانه اند. توکا به گفته خودش از سال 1381 به این سو مرتب به کافه ها می رفته است. بعد از مدتی حس کرده می تواند در آن جا طراحی کند. توکا نگاهی به دور می کند و می گوید:" این طرح ها ثبت لحظه هایی است که در کافه بوده ام؛ ثبت گوشه های لذت بخش و آرامی از زنگی روزانه ام!"
توکا چنبار تکرار می کند که:" طراحی مهارتی است که با تداوم، شکل می گیرد و پخته می شود. این ها همه بهانه ای شد تا بیشتر تمرین طراحی کنم. تمامی این تیپ ها و آدم هایی که در کافه ها می آمدند و می رفتند، مرا به طراحی بیشتر فرا می خواند."
توکا در عین حال به همکاران دیگرش هم توصیه می کند تا به جای تلف کردن وقت در کافه ها، آن ها هم همین کار را انجام دهند.
او به "کامبیز درم بخش" اشاره می کند که بی درنگ در کافه ها طراحی می کند و کاغذهای سفید را جان می بخشد.
با توکا در گوشه ای از کافه خلوت کرده ایم. با هم که صحبت می کنیم، این نوید را می دهد که اسفندماه امسال، نمایشگاه مشترکی با "فرهاد فروتنیان" در کافه "نشر ثالث" برگزار خواهد کرد که آثارش در آن نمایشگاه کاملا با این یکی متفاوت است.
به این امید و با انبوه عکس هایی که از نمایشگاهش گرفته ام با او خداحافظی می کنم.