هادی تونز/هادی حیدری:
آن چه در ساعت 10 صبح دوشنبه یازدهمین روز از مهرماه 1384 در خانه کاریکاتور ایران یعنی محل دبیرخانه دائمی دوسالانه بین المللی کاریکاتور تهران کلید خورد، آغاز 20 ساعت نگاه موشکافانه هیات انتخاب آثار دوسالانه هفتم به آثار رسیده به این فستیوال بین المللی بود.
20 ساعتی که در مدت 3 روز از اولین ساعات کاری صبح تا بعدازظهر رقم خورد و سرانجام در بعدازظهر روز چهارشنبه به پایان رسید.
جواد علیزاده، بهمن عبدی، توکا نیستانی، بهرام عظیمی، جمال رحمتی، مانا نیستانی، حسن کریم زاده، بزرگمهر حسین پور و حسین صافی، 9 نفری بودند که برترین آثار رسیده از میان 4500 کاریکاتور را برای حضوردر نمایشگاه و همچنین کاتالوگ دوسالانه انتخاب وبرای قضاوت پایانی به دست داوران نهایی سپردند.
در کنار اعضای هیات انتخاب، دبیر، دبیر اجرایی و مسئولین و همکاران واحدهای مراسم، دبیرخانه و ستاد خبری نیز قرار گرفتند تا روند بررسی آثار رسیده بهتر انجام شود.
روز اول، آثار رسیده به بخش "موضوعی" و "چهره" و روز دوم نیز آثار دریافتی بخش "آزاد" برگزیده شدند. اما نهایتا روز چهارشنبه سیزدهم مهر درآخرین روز، هیات انتخاب ضمن بررسی و بازنگری دقیق، از میان 721 اثر راه یافته به مرحله نهایی، ۵۵۵ اثر را شایسته راهیابی به نمایشگاه دانسته و از این میان آثاری را نیز جهت انتشار در کاتالوگ دوسالانه برگزیدند.
بدون اغراق، یکی از امتیازات برجسته این دوره، بررسی بسیار دقیق و موشکافانه و سختگیرانه آثار کاریکاتور بود. هیات انتخاب آثار ضمن درنظر گرفتن کیفیت اثر به عنوان اصلی ترین معیار راهیابی به نمایشگاه و کاتالوگ، معیار رعایت قواعد و قوانین ارائه شده توسط دبیرخانه دوسالانه را نیز درنظر گرفته اند.
به عنوان مثال، پرینت آثاری که با امکانات و نرم افزارهای کامپیوتری اجرا نشده بودن مورد قبول واقع نشد. شاید جالب باشد که بدانید آثار "زلاتکوفسکی" کاریکاتوریست نام آشنای روسی هم به همین دلیل از گردونه مسابقه و بدون هیچ گونه ملاحظه ای حذف شدند.
"هادی تونز" برای آگاهی مخاطبان از دیدگاه های هیات انتخاب آثار گفتگوهای کوتاهی با هریک از آنان انجام داده که از نظرشما می گذرد: 

جواد علیزاده:
کاریکاتوریست حرفه ای ایرانی کم داریم!


به طور نسبی همه کارها خوب بودند؛ اما آثار خارجی ها کمی بهتر از کاریکاتورهای ایرانی بود که آن هم علت دارد چرا که اکثر شرکت کنندگان خارجی، کاریکاتوریست های حرفه ای مطبوعات بودند اما اکثر شرکت کنندگان ایرانی غیرحرفه ای بودند که بسیاریشان کار را با مداد کشیده و برای دوسالانه فرستاده بودند که خود به خود حذف می شدند! این مسئله نشان می دهد که در کشور ما کاریکاتوریست های حرفه ای بسیار کمی داریم و کاریکاتور به عنوان یک حرفه هنوز جا نیفتاده است و برپایی نمایشگاه های کاریکاتور در ایران جهت پیشرفت کاریکاتور نمایشگاهی خیلی موثر است اما از نظر پیشرفت کاریکاتور مطبوعاتی چندان موثر نیست.
امیدوارم به سوی حرفه ای شدن کاریکاتور ایران و حرفه ای تر شدن کاریکاتوریست های ایرانی حرکت کنیم.

بهمن عبدی:
موضوع سخت دوسالانه، کارهای با کیفیت


من اطلاعات زیادی راجع به دوسالانه های قبلی ندارم. نه خودم شرکت داشتم و نه به نمایشگاه می رفتم؛ ولی فکر می کنم از نظر کیفی، آثار این دوره از سطح بالایی برخوردار بود. چون اولا کاریکاتوریست های مطرحی شرکت کرده بودند و ثانیا آثار زیادی در حد خوب کار شده بودند و اگر به موضوع اصلی دوسالانه یعنی "سالمندان" توجه داشته باشید که موضوع تقریبا سختی برای کار است خواهید دید که از نظر کیفی سطح خوبی دارند.
از آن جایی که تعداد کارها هم بسیار زیاد بودند، دقت بسیار زیادی در انتخاب آثار را می طلبید چرا که مجبور بودیم تعداد محدودی را انتخاب کنیم در نتیجه بحث های زیادی کردیم و تامل بیشتری داشتیم تا حقی ضایع نشود.
تعداد زیادی از آثار کاریکاتوریست های معروف خارجی را هم حذف کردیم.
به هرحال سعی خودمان را کردیم و امیدوارم که درست عمل کرده باشیم.

توکا نیستانی:
شانس ایرانی ها برای تصاحب جوایز


به زعم من مجموعه آثار ارائه شده خوب بودند. نمایشگاه از جنبه کمی رشد چشمگیری داشته و در بعضی بخش ها مانند "کاریکاتور چهره" نیز شاهد رشد کیفی بسیاری هستیم.
شرکت کنندگان ایرانی در بخش کاریکاتور چهره از شانس زیادی برای تصاحب جوایز این دوسالانه برخوردار هستند. در بخش های دیگر نیز به طور حتم رقابت ایرانی ها با شرکت کنندگان خارجی پایاپای خواهد بود.
اگر این دوسالانه مشکلی داشته باشد همان است که همتایان اروپایی و امریکایی آن نیز به آن دچار هستند، یعنی کم شدن موضوعات جدید و جذاب و سوژه های بکر.

بهرام عظیمی:
انسجام هیات انتخاب دوسالانه هفتم


از نظر من ویژگی های این دوره از دوسالانه کاریکاتور را می توان به موارد زیر دسته بندی کرد:
الف- تعداد آثار ارسالی و تعداد شرکت کننده های ایرانی و خارجی نسبت به دوسالانه های قبلی خیلی بیشتر بود.
ب- در بخش چهره آثار ارزشمند زیادی دیده می شد که خارجی ها و ایرانی ها کارهای فوق العاده خوبی فرستاده بودند.
ج- در بخش سالمندان اکثر کارها عاطفی بود و آثار خنده آور کمتر به چشم می خورد.
د- در بخش آزاد کارهای فوق العاده بانمکی دیده می شد.
این نکته قابل ذکر است که تعداد آثاری که فاقد هرگونه ارزش بودند نیز در این دوسالانه خیلی زیاد بودند و شرکت کنندگان ایرانی بیشتر به لحاظ تکنیکی پیشرفت کرده بودند.
هیات انتخاب این دوره از دوسالانه به عقیده من از یکدستی و انسجام و هماهنگی بیشتری برخوردار بودند و این عامل باعث شده بود تا اختلاف نظر در مورد انتخاب آثار به حداقل ممکن برسد.
از سویی دیگر در هیچ دوره ای مانند این دوره هیات انتخاب آثار از کثرت آثار فرستاده شده خسته نشده بودند.
نکته ای که تا حدودی هیات انتخاب را با مشکل روبرو کرد، پرینت بودن برخی آثار ارسالی بود چرا که تشخیص اصل بودن و یا پرینت بودن برخی به سختی امکان پذیر می شد.

جمال رحمتی:
بهترین دوره از دوسالانه های کاریکاتور


اصولا چند عامل باعث می شود تا نمایشگاهی را معتبر بشماریم:
الف- ترکیب هیات برگزاری
ب- ترکیب هیات داوری
ج- نظم در برگزاری نمایشگاه
د- چاپ کاتالوگ با کیفیت
و دست آخر اختصاص رقم قابل توجه برای جوایز که به نظر من دوسالانه هفتم کاریکاتور تهران از تمام این امتیازات برخوردار است، به همین دلیل ما شاهد آثاری با کیفیت و بسیار عالی بودیم به همین دلیل من این دوره از دوسالانه را یکی از بهترین دوسالانه هایی می بینم که تا به حال برگزار شده است.

حسن کریم زاده:
"چهره" شانس برتری کاریکاتوریست های ایرانی


اگر بخواهم کارهای رسیده خارجی و ایرانی را به صورت عمده بررسی کنم؛ باید عرض کنم چه از نظر کمیت و چه از نظر کیفیت از سطح مطلوب و قابل توجهی برخوردارند.
اما در بخش های مختلف این دوره، بالا و پایین رفتن کفه های ترازو محسوس است! به این معنی که به عنوان مثال در بخش موضوعی (کهنسالان) نگاه هنرمندان سایر کشورها جدی تر و نامحدودتر جلوه می کند و برخلاف هنرمندان ایرانی که عمدتا با دید منفی به موضوع کهنسالی پرداخته اند، در سایر آثار، نگاه شوخ و شادتری را شاهدیم.
تکنیک، مسئله بعدی است که فکر می کنم هنرمندان ایرانی، کم تر عنایتی به آن داشته اند. در حالی که در نمونه های خارجی، تنوع و جذابیت بصری بیشتری را شاهد بودیم.
در بخش "آزاد" به لحاظ گسترده تر بودن حوزه فکر، کارهای متنوع تری ارسال شده است و مرزی میان کارتونیست های ایرانی و خارجی احساس نمی شود. البته بد نیست اضافه کنم؛ مثل همه نمایشگاه های دنیا، یک سری کارهای ناشیانه و ابتدایی از غیر متخصصان این رشته (که از آن ها به عنوان سیاهی لشگر نام می برم!) رسیده است که بالطبع از جریان نمایشگاه و مسابقه حذف شدند.
اما در بخش "چهره" طراحان ایرانی نه تنها شانه به شانه ی همنوعان خارجی شان حرکت کرده اند که به زعم من گوی سبقت را هم ربوده اند؛ جه در آثار طراحانی که نام شان به گوشمان آشناست و چه طراحانی که تازه پا به این عرصه گذاشته اند.
در نگاه کلی تر به این دوره در بخش اجرایی، نظم و انضباط بیشتری نسبت به دوره های پیش احساس می کنم، و این را می توان مدیون پی گیری های مستمر آقایان مویدی و شجاعی دانست. این نظم بدون شک در بالا بردن سطح کیفی این دوره از دوسالانه تهران تاثیرگذار خواهد بود.

مانا نیستانی:
پیشنهاد قراردادن ورودیه برای آثار ارسالی


با توجه به این که اولین دوره ای بود که جزو هیات انتخاب آثار بودم نمی توانم ارزیابی و مقایسه ای با دوره های پیش داشته باشم.
در آثار این دوره آن چیزی که بیشتر به چشم می آمد، عدم تنوع ایده ها در بخش موضوعی (سالمندان) میان آثار ایرانی بود. خودم شخصا احساس کردم که دوسوم از آثار ایرانی در بخش موضوعی گویی از یک ذهن تراوش کرده اند. یعنی کارتونیست های ایرانی یا لااقل کسانی که این آثار را خلق کرده اند( برای آن که معتقدم که خیلی از این افراد به صورت تفریحی کاریکاتور کشیده و برای این قبیل مسابقات می فرستند) اولین چیزی که به ذهنشان درباره موضوع کهنسالی رسیده را روی کاغذ آورده اند. به همین دلیل چند ایده دم دستی را هرکدام به 40 یا 50 شکل مشاهده کردیم.
نکته دوم ضعف تکنیکی و اجرایی در آثار ایرانی بود. البته می دانم که این صحبت من بدوبیراه های زیادی از جانب وطن پرستان افراطی در کامنت ها را به دنبال خواهد داشت ولی واقعیت این است که اجرای قابل قبول خصوصا کار صحیح و منطقی با رنگ میان آثار ایرانی به ندرت به چشم می خورد؛ ولی وضعیت در میان آثار خارجی به مراتب بهتر بود و البته مانند دوره های قبل، آثار ایرانی ئر بخش کاریکاتور چهره، یک سروگردن از بخش موضوعی و آزاد بالاتر می ایستادند و حتی تعدادی از آثار در قواره های جهانی بودند.
احساسم این است که یک دلیل به خاطرعدم  قراردادن شرط سنی در فراخوان دوسالانه و همین طور راحتی در رساندن آثار به دوسالانه توسط ایرانی ها سبب شده بود که آثار ضعیف زیادی مشاهده کنیم که صرفا آمار شرکت کنندگان ایرانی را بالا می بردند.
می دانم که شاید این پیشنهادی جنجال برانگیز و خامی باشد اما اگر به این شیوه پیش برویم شاید لازم باشد راه حلی مانند درنظر گرفتن ورودیه برای شرکت کنندگان دوسالانه اندیشیده شود تا از حجم کارهای زیر استاندارد شده تا هرکس با مداد اتود روی کاغذ 20 تومانی خط خطی کرد آن را به عنوان اثر شرکت کننده به دبیرخانه دوسالانه ارائه نکند.

بزرگمهر حسین پور:
زلاتکوفسکی را خدایش رحمت کند!


اصولا اگر آثار رسیده را به سه بخش تقسیم کنیم، قوی ترین بخش شاید قسمت چهره باشد و سپس سالمندان و آزاد.
در بخش آزاد اغلب کارها تکراری و دست دوم بودند و کارتونیست ها زیاد این بخش را جدی نگرفته و از کارهای قبل خود فرستاده بودند.
اما در بخش سالمندان، کارها خلاقانه تر و هماهنگ تر از بخش آزاد بود.
سوژه ها گاه گاهی ژرف و اجراها هراز گاهی خوب بود.
اما افسوس که کاریکاتوریستی چون زلاتکوفسکی اصل کارهای خود را نفرستاده بود تا باز هم ما را مانند اولین دوره دوسالانه که شاید 14 سال پیش بود هیجان زده کند.
اما در بخش چهره که بهترین آثار رسیده شاید در این بخش بود کارها اغلب خوب بود و به لطف آفریننده کامپیوتر که خدایش رحمت کند، کارها تکنیکال، شسته رفته و اغلب عالی بود.
خودم مشتاقانه منتظرم تا اثار را در قاب و آویز در نمایشگاه ببینم تا خوب دقت کرده و کلی ایده و تکنیک یاد گرفته و حض بصری ببرم.

حسین صافی:
مژده به مخاطبان دوسالانه هفتم!


آثار رسیده در سه بخش سالمندان – چهره و آزاد تقسیم بندی شده بودند که روز اول بخش عمده ای از کارها به دلیل کیفیت نازل آن ها حذف شدند؛ و روز سوم قضاوت نهایی راجع به کارهای منتخب انجام گرفت و حدس می زنم در حدود یک چهارم از کارها نیز در این قسمت حذف شدند.
در قسمت سالمندان به نظر می رسید کلیت کارها با توجه به جایزه کلان این بخش کمی لاغرتر و نحیف تر از بخش دیگر بود. تعداد کارهای رسیده در این بخش بسیار زیاد و به همان نسبت، آثار کمی ضعیف تر به نظر می رسید.
در بخش آزاد هم که می شد طبیعتا آثار باکیفیتی را از میان کارهای رسیده برگزید.
اما شخصا راجع به بخش کاریکاتور چهره بهتر می توانم قضاوت کنم.
بخش چهره این دوره از دوسالانه بخش استثنایی جشنواره خواهد بود.
در مقایسه با دو دوره قبلی کیفیت کارها بسیار بهتر به نظر می رسند و قطعا این مساله، داوری اولیه و قضاوت نهایی را دشوار خواهد کرد؛ ولی باید این نوید را به علاقه مندان این بخش داد که کارهای بسیار زیبا و خاصی را چه به لحاظ تکنیک و چه به لحاظ نوع نگاه می توانند روی دیوار نمایشگاه ببینند.
قطعا قطعا کیفیت بالای کارهای منتخب، صاحبان آثار ردشده از این بخش را متاسف نخواهد کرد.